Wij zijn de werkpaarden, niet de melkkoeien !

De economie doet het goed, zo lezen we elke dag in de media.

Voor het eerst in jaren overtreft onze export de import. De overslag in onze Belgische zeehavens is nog nooit zo hoog geweest. De werkgelegenheidsgraad is hoog. Vacatures raken niet ingevuld. Chauffeur is zelfs een knelpuntberoep geworden. Onze luchthavens breken alle records en de werkloosheid zit op haar laagste peil van voor de bankencrisis in 2008. Reden om te feesten op 1 mei? Of wordt het toch opnieuw een strijddag, omdat het nog altijd moet!?

Als het zo goed zou gaan voor de werkende bevolking, van waar dan al die sociale onrust? In het afgelopen jaar heeft bijvoorbeeld iedereen die van ver of van dicht in een Belgische luchthaven werkt zowat het werk neergelegd. De piloten en het cabinepersoneel van SN en Ryanair in juli en september van 2018, de luchtverkeersleiders van Skeyes in februari, de bagageafhandelaars van Aviapartner in oktober van 2018, het veiligheidspersoneel onlangs nog in maart. De enige die niet gestaakt heeft, is Arnaud Feist, CEO van Brussels Airport. Want hij is, zoals de meeste werkgevers, tevreden. Volgens hem loopt het op en naast de tarmac allemaal prima. Wie maalt er om zoveel wereldvreemdheid van de vakbonden? De cijfers kleuren toch zwart!

 

"Wij, de werkpaarden die zo’n grote bijdrage hebben geleverd aan de bloei van de economie, zijn duidelijk de melkkoeien geworden van deze rechtse regeringen."

 

Maar helaas gaan wij, de werkende mensen, en zeker de transportarbeiders, daarvoor in het rood. Wij kreunen onder een immense werkdruk door de systematische onderbezetting, het gebrek aan respect en inspraak, om nog maar te zwijgen over foute loonberekeningen, geplande vakantiedagen die worden ingetrokken, het gebrek aan veiligheid en aan opleiding.

Extra loon hebben we er niet voor gekregen in de afgelopen jaren. Integendeel, we moesten van deze regering een indexsprong slikken, gedicteerd door de werkgeversorganisaties. Alsof dat niet genoeg was, mogen we ook allemaal twee jaar langer werken, wordt het einde van onze loopbaan bemoeilijkt en worden zieken en werklozen meedogenloos opgejaagd. Om nog te zwijgen van de veel te krappe loonmarge die we opgedrongen kregen.

Maar onze talrijke regeringen lieten het daar niet bij. Schoolfacturen stegen, de btw op water, gas en elektriciteit werd opgetrokken van 6 naar 21 procent, de stijgende kosten voor arts, apotheek en wonen worden voor jonge mensen haast onbetaalbaar.

Wij, de werkpaarden die zo’n grote bijdrage hebben geleverd aan de bloei van de economie, zijn duidelijk de melkkoeien geworden van deze rechtse regeringen. Voor ons geen borrelnootjes of vijf minuten politieke moed, geen lastenverlaging, geen investeringssubsidie of starterspremie, geen innovatiesteun. Geen cadeaus voor ons, want die gingen naar de werkgevers.

Dat is niet enkel jammer, het is schandalig! Want wij zijn het die door hard werken onze economie laten groeien, maar net wij krijgen daar bitter weinig voor terug.

Dubbeljammer inderdaad, want vijf jaar geleden, voor de verkiezingen, spraken N-VA, open VLD noch MR over een indexsprong of het optrekken van de pensioenleeftijd. Ze pleegden kiezersbedrog, zonder zelfs met de wenkbrauwen te knipperen. Het is duidelijk dat deze rechtse partijen hun neus ophalen voor werknemers en andere dingen doen na de verkiezingen dan dat ze ervoor beloven.

We zullen ons dan geen tweede keer laten vangen! Ook nu dienen diezelfde partijen zich aan voor de volgende verkiezingen van 26 mei. Ook nu beloven zij die in de afgelopen vijf jaar aan de macht waren, de sterren uit de hemel.
Een greep uit de schijnbaar eindeloze lijst: een 13de maand pensioen, geen rekeningrijden, een betaalbare energieomslag en een menselijke eindeloopbaan. Klinkt goed, maar de vraag is “gaan wij nog in die val trappen?” Het antwoord is neen! Ze voerden vijf jaar lang een asociaal beleid. Een beleid tegen de werknemers. Een beleid dat onze zakken leeg schudde, om deze van de werkgevers te vullen.

 

"Wij zijn het die door hard werken onze economie laten groeien, maar net wij krijgen daar bitter weinig voor terug."

 

Op 26 mei kiezen we ook voor een nieuwe Europees parlement. Dokwerkers, chauffeurs, logistiekers, schippers, ... wij weten hoe groot de impact van Europa op ons dagelijks bestaan wel is. Wat vandaag op Europees niveau wordt beslist is over enkele maanden of jaren immers regel in België. In de afgelopen vijf jaar probeerde de Europese commissie tot twee keer toe een pakket maatregelen (Mobility Package) door de strot van de chauffeurs te duwen. Maatregelen die nog meer de deur voor sociale dumping en onmenselijke leefomstandigheden langs-heen de Europese autostrades zouden open zetten. In diezelfde periode opende Europa een procedure tegen het statuut van de Belgische havenarbeiders, de wet Major.

Tot nu toe kon BTB de aanvallen op de wet Major en de Mobility Package maatregelen succesvol afslaan. Omdat we in Europa hebben samengewerkt met andere vakbonden. Maar zeker ook omdat we politieke steun hadden.
We mochten daar als kleine, maar strijdbare vakbond telkens rekenen op de steun en de inhoudelijke medewerking van de Sp.a en PS verkozenen in het Europees parlement. Zij hebben bijzonder veel werk verzet en ons telkens een luisterend oor geboden. Ze zaten écht in met onze jobs, onze sociale bescherming en onze koopkracht.

Laat 1 mei dan ook onze strijddag zijn, waar we naar goede traditie onze sociale prioriteiten aankaarten. En laat ons op 26 mei kiezen voor echte verandering. Niet de verandering die ons tot melkkoeien maakt, maar de verandering waar socialisten voor staan.


Frank Moreels
Voorzitter BTB