Zijn vakbondsmilitanten loslopend wild?

Vaak hoor je politici pleiten voor échte sociale dialoog. En ook sommige werkgevers bewijzen lippendienst aan het overleg met de vakbonden.

In de feiten zien we echter een heel ander verhaal. Vakbondsmilitanten worden het leven zuur gemaakt, geboycot, gepest, ... en vaak zelfs ontslagen. Om de simpele reden dat ze vakbondswerk doen. Dat ze hun collega’s willen bijstaan, en dat ze die sociale dialoog met hun werkgever willen aangaan.

In de transportsector zijn veel werkgevers de vakbond liever kwijt dan rijk

Dagelijks krijgen we als BTB te maken met werknemers die zich wel willen engageren, maar niet durven. Omdat ze onder druk worden gezet door de baas. In het wegvervoer en de logistieke sector zitten we trouwens nog steeds met die achterlijke procedure in de CAO waarbij handtekeningen van personeelsleden verzameld moeten worden om een syndicale delegatie te kunnen aanduiden. In veel sectoren behoort dit al lang tot het verleden. Werkgevers die lucht krijgen van een initiatief in die zin zetten hun personeel maar al te graag onder druk om niet te tekenen. Maar daar houdt het niet op.

Kleine pesterijen en openlijke druk...

Chauffeurs in het goederenvervoer die aangesteld worden als syndicaal afgevaardigde, of die opkomen op een lijst voor de sociale verkiezingen, krijgen steevast de mededeling dat ze de “goede ritten” nu wel mogen vergeten. Dat zijn ritten waarbij je goed je boterham kan verdienen. Ze worden dus niet ontslagen, maar zien hun inkomen wel achteruitgaan.

Of wat te denken van de autocarchauffeur die te horen krijgt dat hij geen buitenlands vervoer meer zal rijden, enkel nog de zogenaamde zwembadritjes. “Want als je internationaal rijdt kan je geen goede dienstverlening doen naar je leden”, deelde een cynische werkgever hem mee.

In de autocarsector moet je trouwens op de lijst voor de sociale verkiezingen gestaan hebben om aangeduid te kunnen worden als syndicaal afgevaardigde. Want we mogen het toch niet te gemakkelijk maken, nietwaar?

Cindy Van Endert getuigt vandaag op een vakbondsmeeting van het ABVV over haar ervaringen bij BCTN. Ondanks druk blijft ze moedig haar rol spelen als vakbondsafgevaardigde van de BTB. “Sinds ik verkozen werd bij de laatste sociale verkiezingen word ik tegengewerkt door de directie. Ik werd veranderd van ploeg, krijg werk dat mij isoleert van de andere collega’s, ... Beloofde opleiding wordt op de lange baan geschoven.” Op die manier probeert men vakbondsmilitanten het leven zuur te maken.

Ontslag wegens vakbondsactiviteiten

Recent was er het ontslag van Laurent, vakbondsdelegee bij Vandemoortele in Seneffe. Zijn dossier kreeg veel aandacht in de media, en er waren solidariteitsacties. Terecht overigens.

Er zijn echter minder “bekende” gevallen van ontslag wegens vakbondsactiviteiten. Een BTB militant bij Rotrafic in Zulte kreeg de valse beschuldiging van “valsheid in geschrifte” aangesmeerd. De man werd ontslagen, en juridisch vervolgd omdat hij zogezegd geknoeid zou hebben met de handtekenlijst voor de aanstelling als syndicaal delegee. Hij won met de steun van BTB alle processen, maar de man bleef ontslagen. De werkgever verklaarde zelfs dat hij “gezworen” had dat de vakbond nooit binnen zou komen op “zijn” bedrijf. Sommige werkgevers hebben er veel geld voor over om de sociale dialoog te saboteren.

Jan Ceulemans, BTB afgevaardigde bij Aviapartner, weet dat ook grote bedrijven een loopje nemen met de syndicale rechten: “De Europese Ondernemingsraad van Aviapartner is een farce, met een werkgever die openlijk de werking van de EOR saboteert. Ook op het bedrijf zelf krijgen we vaak moeilijk of helemaal geen gehoor. Gelukkig hebben we een sterke syndicale ploeg die de rechten van de werknemers afdwingt als het nodig is. Wij willen immers problemen oplossen in sociale dialoog. Wil de werkgever dat niet, dan is syndicale actie de enige optie die overblijft.”

Bijna tweeduizend BTB afgevaardigden voeren elke dag wél de sociale dialoog

Ondanks patronale druk, en de kleine en grote pesterijen waar vakbondsmilitanten aan bloot staan, zetten onze BTB militanten zich elke dag van het jaar in voor hun collega’s. Zij praten niet over sociale dialoog, ze voeren die dagelijks.

Ze praten als het kan, ze voeren actie als het moet. En dat zullen ze blijven doen, wat de werkgevers en de regering ook ondernemen om de vakbondsrechten te beperken. De werkgeversfederaties, en met name FEBETRA, UPTR en TLV doen er goed aan zich de vraag te stellen waar ze meest belang bij hebben. Sociale vrede dank zij sociale dialoog, of frustratie, ongekanaliseerde ongenoegens en sociale onrust. Want daar gaat het over als we het hebben over vakbondsrechten...

 

Frank Moreels
Voorzitter BTB
27 juni 2018

 

FrankMoreels Foto2