Werk aan de winkel op 1 mei

De eerste mei is onze “dag van de arbeid”. Het is een feestdag, maar ook een strijddag.

Dat er vandaag heel wat werk aan de winkel is voor socialisten zoals wij, dat staat als een paal boven water. Nochtans mogen we best ook vieren op één mei. Omdat we trots zijn bijvoorbeeld op onze sociale zekerheid. Een sociale zekerheid die wij met eigen handen hebben opgebouwd.

Een waardig pensioen voor iedereen

Die sociale zekerheid wordt vandaag echter door de rechtse regeringen aangevallen. Moeten we nog eens herhalen dat de federale regering de pensioenleeftijd verhoogd heeft tot 67 jaar? Hoewel geen enkele van de regeringspartijen daar voor de verkiezingen met een woord over gerept had. Kiezersbedrog heet zoiets.

Bovendien is dit niet de enige aanslag op onze pensioenen. De discussie over zware beroepen verloopt zo stroef dat de criteria uiteindelijk een vervroegde uitstap quasi onmogelijk zal maken. Blijkt dat veel betrokkenen erop zullen achteruitgaan wat de hoogte van hun pensioen betreft indien ze alsnog iets vroeger willen uitstappen. Die inlevering kan oplopen tot 254 € per maand.

Ik kan alvast met stellige zekerheid bevestigen dat de meeste bagagisten op de luchthavens hun job fysiek niet volhouden tot hun 67 jaar. Net zoals bus- en truckchauffeurs dat niet kunnen in het huidige verkeer. De transportsector kent eigenlijk enkel zware beroepen.

Toch benadert de minister voor pensioenen Bacquelaine de discussie als een echte bureaucraat. Het is immers gemakkelijk om zittend op een comfortabele bureaustoel rond een vergadertafel de pensioenleeftijd te verhogen, of de criteria voor een zwaar beroep extra streng te maken. Misschien moeten die ministers eens een week meedraaien bij het laden en lossen van vliegtuigen, of in een logistiek bedrijf... en nadien opnieuw meepraten over langer werken.

Vechten voor syndicale rechten

Als voorzitter van de Europese Transport Federatie (ETF) bezocht ik onlangs onze Turkse kameraden. De syndicale werking in Turkije wordt zwaar aangevallen door de regering Erdogan. We weten allemaal dat er vele tientallen journalisten, rechters, advocaten, leraars, ... en vooral ook syndicalisten in de gevangenis zitten.

Ze worden keihard aangepakt in de nasleep van de mislukte staatsgreep. Onder het mom van de strijd tegen terreur worden alle kritische stemmen monddood gemaakt. Zo ook Nurettin Kılıçdoğan, de voorzitter van transportvakbond Tumtis in Ankara. Hij werd veroordeeld tot 6 jaar gevangenisstraf “omdat hij leden heeft geworven voor zijn vakbond”. Dat is iets wat we allemaal doen. Indien men dezelfde redenering zou toepassen op ons, Belgische syndicalisten, dan zaten ook wij in de gevangenis. Dit kunnen we niet aanvaarden. Nurettin en zijn Turkse kameraden moeten onmiddellijk vrijgelaten worden.

Voor zij die zich afvragen wat wij daar als Belgische vakbonders mee te maken hebben: de syndicale vrijheden in ons land staan ook onder druk. Denken we maar aan de vervolging van Bruno Verlaeckt, de voorzitter van ABVV Antwerpen. Of het proces tegen onze Luikse kameraden, die ook vervolgd worden omdat ze een verkeersblokkade organiseerden. Meer en meer worden in België rechtbanken ingeschakeld in een poging om syndicaal werk te criminaliseren.

Om nog te zwijgen over vakbondsdelegees die onder druk worden gezet of gewoon ontslagen, zoals recent nog bij Vandemoortele. In veel transportbedrijven worden vakbondsmilitanten onder druk gezet wegens hun syndicaal engagement. Ook dat moet stoppen.

Waar is onze Antwerpse buildrager?

Elk jaar organiseert BTB twee plechtigheden aan de Antwerpse buildrager. Een prachtig standbeeld van Constantin Meunier die een ode brengt aan de dokwerkers. Op 1 mei gaan de Antwerpse dokkers een eresaluut geven aan het standbeeld en op 1 november herdenken we er de slachtoffers van de arbeidsongevallen in de haven. Het standbeeld staat aan het Antwerps stadhuis. Of beter gezegd, het standbeeld stond er tot voor kort, maar is gewoon verdwenen.

Na enig speurwerk vonden we onze buildrager terug in een depot in het Middelheimpark. Het Antwerpse stadsbestuur was zo respectloos om dit symbool van de Antwerpse dokwerkers te dumpen. De reden werd ons in elk geval niet meegedeeld, maar zou te maken hebben met renovaties aan het Antwerpse stadhuis.

Dit getuigt van openlijk misprijzen voor de Antwerpse dokwerkers. Onze dokwerkers zijn fier op hun buildrager, op hun werk, op hun haven, ... en wensen met respect behandeld te worden. Dat is voor het stadsbestuur van Antwerpen, en voor burgemeester De Wever blijkbaar te veel gevraagd. Zoals N-VA en Open-VLD het statuut van de dokwerkers al verschillende keer aangevallen hebben, dumpen ze vandaag de buildrager. De dokwerkers zullen eraan denken op 14 oktober als ze gaan stemmen voor de gemeenteraadsverkiezingen.