Tijd voor echte Europeanen om op te staan!

Pandemieën stoppen niet aan de landsgrenzen. Dat is een duidelijke les die we kunnen trekken uit deze Covid-19 crisis.

Dit is een globale crisis die een globaal antwoord vereist, zeker een Europees politiek antwoord. Voor vakbondsleiders ligt dat antwoord voor de hand: solidariteit! We leren nu immers dat de markt niet alles zal oplossen en dat solidariteit, tussen burgers, instellingen of landen, ons sterkste instrument is om te overleven.

ETF, de Europese TransportarbeidersFederatie, is zich bewust van het strategische belang van de transportsector, zelfs meer dan ooit in deze moeilijke tijden.

Deze crisis confronteert ons met een brutale realiteit. Ziekenhuizen, apothekers en supermarkten dreigen zonder essentiële voorraden te vallen zonder de transportsector. Lege winkelrekken, gebrek aan medicijnen en veiligheidsmateriaal hangen boven ons hoofd als het transport stilvalt. Dan zou deze crisis nog veel erger worden. Het zou een ramp zijn.

Dat is een les die we dus uit deze crisis zouden moeten trekken, transportarbeiders spelen een cruciale rol in deze wereld.

Dit is dus een wake-up call! Wanneer deze crisis voorbij zal zijn, kunnen de werkgevers, instellingen en burgers niet gewoon over gaan tot de orde van de dag! Zij die een taxi, bus, camion, bus of zelfs vliegtuig besturen, zij die de veiligheid in het luchtruim of gedurende de vlucht en treinreizen verzekeren, zij die schepen of vliegtuigen laden en lossen, schepen of boten bemannen, bij jou aan huis leveren, zij verdienen respect en eerlijke arbeidsomtandigheden!

Vandaag ontbreekt dit respect! Deze crisis maakt de barsten in de fundering van de transportsector in Europa meer zichtbaar. En het zijn de werknemers die de rekening betalen!

Net zoals iedereen zijn deze transportarbeiders bang om ziek te worden! Maar vaak ontvangen zij zelfs geen beschermingsmiddelen of informatie van hun werkgevers over hoe ze zich tijdens hun job moeten beschermen.

Sommigen onder hen hebben zelfs niet de keuze tussen werken of thuis blijven, omdat zij geen sociaal vangnet hebben. Kijk maar naar al de platformmedewerkers, naar diegenen die tewerkgesteld zijn door een postbusbedrijf of naar de schijnzelfstandigen. Sociale dumping « op zijn best », in alle transportmodi!
Vrachtwagenchauffeurs die geblokkeerd staan aan gesloten grenzen, aan terminals zoals in Calais of op parkeerterreinen zoals Goordijk in de haven van Antwerpen, staan opeengepropt in

situaties waarin het onmogelijk is om de gezondheidsvoorschriften te respecteren. Veelal wordt hen zelfs de toegang tot toiletten geweigerd! We hebben ondertussen allemaal de affiches gezien die schaamteloze bedrijven uithangen om chauffeurs de toegang tot hun sanitaire faciliteiten te ontzeggen.

Burgers uit derdelanden die in transportbedrijven binnen de EU werken, en die reeds in normale omstandigheden in verschrikkelijke arbeidsomstandigheden werken, worden nu aan hun lot overgelaten op wegen en parkings. Wij weten dat zij dikwijls in kleine camionettes, zonder enig respect van de social distance regels, terug naar huis reizen.

Het is duidelijk dat de verschillende vormen van sociale dumping die worden toegepast in de transportsector niet alleen een sociaal probleem zijn, maar dat zij ook zorgen voor een verergering van de gezondheidscrisis.

Om het cru uit te drukken: twijfelachtige business modellen doden vandaag mensen in Europa!

Maar (transport)werknemers verwachten meer en zij zullen zich dit herinneren wanneer zij hun stem uitbrengen! Zij verwachten dat Europa een “solidariteitszone” is waar niet alleen burgers elkaar helpen – en eerlijk gezegd we zijn uitermate blij met de massale solidariteit die we vandaag over gans Europa zien. Transporarbeiders die vandaag door het vervoeren van passagiers en vracht Europa tot een realiteit maken, verwachten van de Lidstaten dat zij het idee van een « Europese alliantie voor solidariteit » implementeren.

Maar wat krijgen we nu in realiteit? Pogingen, van verschillende EU-landen, om voordeel te putten uit deze crisis door autoritaire maatregelen in te voeren of door sociale en arbeidsrechten op te schorten. Nationaal of zelfs regionaal eigenbelang wordt door populistische partijen gebruikt als een wapen om bij de volgende verkiezingen meer stemmen te winnen. De besparingskampioenen verzetten zich tegen concrete EU-maatregelen die sommige landen (zoals Spanje en italië) zouden kunnen helpen om deze noodtoestand waardig te kunnen bestrijden. Laten we de lessen niet vergeten die de financiële crisis van 2008 en de nasleep ervan ons leerden. De besparingsmaatregelen kwamen het hardst aan bij deze die reeds het meest kwetsbaar waren en die hierdoor nog steeds slechter af zijn dan voor 2008. De ontmanteling van de openbare diensten, de aanmoediging van de race-to-the-bottom, de verslechtering van de arbeidsomstandigheden, het opblazen van de sociale dialoog, de aanvaarding van de groeiende ongelijkheid – we kunnen niet toelaten dat deze fouten opnieuw worden gemaakt.

Deze crisis zal zeker het begin betekenen van een nieuwe fase voor de EU. Een stralender toekomst, gebaseerd op solidariteit, of een verdere desintegratie, als we op de « oude » manier verder doen.

De Europese transportarbeiders vragen niet minder Europa, maar een ander Europa. Een Europese ruimte waar sociale rechten en arbeidsbescherming even hoog op de agenda staan als de heilige koeien van “het vrije verkeer van goederen en personen” en “economische groei”.

 

Download de brief (pdf).