In Memoriam – Mario Vitalino Dos Santos (02/08/1968 – 03/09/2018)

“Mario Vitalino Dos Santos overleed bij een zwaar ongeval op de Brusselse Buitenring. Hij stierf toen hij achteraan een file inreed. Mario werd 50 jaar.”


Zo kopten de Vlaamse kranten op 4 september j.l.

Mario verhuisde halfweg jaren ’90 van Salvador de Bahia (Brazilië) met zijn toenmalige vrouw en de moeder van zijn 2 kinderen naar België.
Gedreven als hij was, zorgde hij er voor dat hij de Nederlandse taal machtig werd en zocht een job. Hij wou immers zo snel mogelijk deel uitmaken van de nieuwe gemeenschap waarin hij was terecht gekomen.
Van schrijnwerker/meubelmaker tot visfileerder en preparateur van vegetarische gerechten; hij was van alle markten thuis. Zijn doortocht bleef nergens onopgemerkt.

Hij beoefende capoeira, op zoek naar zijn Braziliaanse roots en gemeenschap. Het is toen dat hij, bij toeval, bij John en Hendrik (van de Belgische band Arsenal) terecht kwam. Van hen kreeg hij de kans om zijn oude liefde, muziek, weer van onder het stof te halen.
Hij schreef mee aan en zong dé Arsenalhit; ‘Saudade’. Nadien volgden nog enkele muzikale projecten.
Gul als hij was, sponsorde hij met de royalties van zijn teksten en muziek het herstel van een weg in zijn thuisstad; Salvador de Bahia.
Het is deze sociale gedrevenheid die Mario kenmerkte.

In 2008 volgde hij de opleiding tot truckchauffeur bij de Gentse VDAB. Kort nadat hij zijn rijbewijs behaalde, is hij vrijwel onmiddellijk voor Dupont in Brugge beginnen rijden. Zijn lidmaatschap van BTB was een evidentie; Mario stelde zich overal waar hij kwam steevast voor als ‘echte socialist’, gevolgd door een verhaal over Lula Da Silva (voormalig socialistisch vakbondsman en president van Brazilië).

Ook bij Dupont was Mario een graag geziene collega die er overal de sfeer kon inbrengen. Het maakte voor hem nooit uit wat de achtergrond was van zijn gesprekpartners; hij behandelde iedereen als gelijkwaardig en hij beschouwde het als zijn persoonlijke taak om mensen te verbinden. Muziek was dan ook nooit ver weg; op zijn passagierszetel in zijn truck vervoerde hij zijn gitaar en zijn trompet. Rusttijden dienden om muziek te maken, muziek maken was om mensen samen te brengen.
Het is deze warme herinnering die we graag van hem meedragen.

Wij van BTB wensen de nabestaanden en geliefden van Mario alle sterkte en moed toe.