De staking in 2008 bij de
beide firma’s kwam er na een lange periode van fout
management. Onvoldoende planning (zeker in functie
van de verlofperiodes), vergaande flexibiliteit,
onduidelijke communicatie, … Ondanks herhaalde
waarschuwingen van de vakbonden werd niet
ingegrepen. Moegetergd grepen de arbeiders naar het
laatste redmiddel: de staking. Want ook arbeiders op
de luchthaven hebben recht op verlof, op een
transparant en leefbaar uurrooster, …
Ondertussen bleven
vakbonden en directies niet bij de pakken zitten. De
vervanging van de personeelsverantwoordelijken, een
nieuwe invulling van het HR Management, betere
planning en méér interne communicatie, méér
vervangcontracten om pieken op te vangen, … zijn het
resultaat van de vakbondsacties van twee jaar terug.
Sindsdien is er geen staking meer nodig geweest en
werden zowel de zomervakanties als de kerst- en
paasvakanties in sociale vrede afgewerkt.
Niemand vraagt naar een
derde afhandelaar !?
Volgens de huidige
Europese regels volstaan die twee afhandelaars op
Zaventem. Europa is geen vragende partij en in veel
andere landen is men zelfs nog niet aan twee
afhandelaars toe en gebruikt men achterpoortjes om
de concurrentie te vermijden.
Ook de werkgevers op
Zaventem hebben geen behoefte aan een derde
afhandelaar. Zeker in de huidige situatie van de
markt is een derde afhandelaar niet enkel overbodig,
maar economisch zelfs niet verantwoord. De markt is
gewoon te klein om een derde of vierde speler toe te
laten, zonder zware sociale gevolgen.
Ongetwijfeld zullen de
maatschappijen die vandaag actief zijn op Zaventem
inschrijven voor de nieuwe tender (= aanbesteding).
Even ongetwijfeld zullen er andere gegadigden zijn,
ook indien de verdere liberalisering er niet komt.
De concurrentie zal – zelfs zonder derde afhandelaar
– beenhard zijn, de prijzen zullen superscherp
gesteld worden. Het openstellen van deze markt voor
een derde afhandelaar zal een verdere neerwaartse
spiraal op de prijzen inzetten, prijzen die zo laag
zullen worden dat iemand het kind van de rekening
zal zijn: de arbeiders en bedienden op Zaventem.
Verder liberaliseren
betekent een sociaal bloedbad
Hoeft het nog gezegd dat
ook de vakbonden geen vragende partij zijn voor een
derde afhandelaar. In de afhandeling kan men slechts
op een beperkt aantal posten de kosten drukken:
personeel (goed voor 70 % van de kosten) en
materieel. En daar knelt het schoentje.
De inschakeling van een
derde afhandelaar zal gepaard gaan met een
regelrechte aanslag op het statuut van het
personeel. Men zal hakken in de loonkost en nog meer
flexibiliteit proberen te forceren. Men zal de
ongebreidelde concurrentie organiseren op het loon
en op het statuut van het personeel.
Op het Nederlandse
Schiphol liberaliseerde men en kon men vaststellen
hoe zwaar de gevolgen voor het personeel wel waren.
De aangebrachte ravage onder het personeel kan ons
best bespaard blijven.
Ook de passagiers worden
er niet beter van
Zal dat de efficiëntie
voor de klanten verhogen? Neen, buitenlandse
voorbeelden tonen aan dat meer afhandelaars absoluut
geen betere klantenservice met zich brengt.
Integendeel. De ervaring in Groot-Brittannië leert
ons net het tegengestelde. Na een periode van
ongebreidelde liberalisering, waarbij 7 afhandelaars
elkaar voor de voeten liepen op London-Heathrow,
probeert men nu het aantal afhandelaars terug te
schroeven, om … de efficiëntie te verhogen.
Bovendien scoren de
huidige afhandelaars die op Zaventem actief zijn
goed in vergelijking met andere luchthavens, en is
er helemaal geen reden om de druk wat dat betreft
nog sterker te maken.
En de veiligheid ?
De inschakeling van een
derde afhandelaar zal ook met zich meebrengen dat
het materiaal minder snel vervangen zal worden en
minder goed onderhouden zal zijn. Met alle
veiligheidsrisico’s die daarmee samen gaan. Het is
een tendens die men vandaag reeds kan vaststellen op
de luchthaven. Terwijl er volop geïnvesteerd zou
moeten worden in beter en meer ergonomisch
materiaal, wordt er vandaag al bespaard op dat
materiaal. Met flink wat klachten bij het personeel
over rug- en spierpijnen.
Bovendien vrezen de
vakbonden dat er minder aandacht zal worden besteed
aan veiligheids-procedures en vorming en opleiding
ter zake. Werken op de luchthaven is nochtans een
lastig en gevaarlijk beroep. Het niet naleven van de
veiligheidsprocedures kan zowel voor de werknemers
zelf, maar ook voor het publiek, de klanten, de
reizigers, ernstige problemen met zich mee brengen.
Het verhaal van de
leerling-tovenaar
Etienne Schouppe speelt
een gevaarlijk spel. Hij speelt een lang voorbije
staking uit naar het grote publiek toe om het
personeel van de luchthaven in een slecht daglicht
te stellen. Tegen de wil van de meeste "betrokkenen"
in wil hij kost wat kost zijn liberaliseringsplan
doordrukken. Hij gebruikt daarvoor
voorbijgestreefde, populistische argumenten.
Hij dreigt echter de doos
van Pandora te openen en rampspoed over de
luchthaven te brengen. Net de man, die pretendeert
dat zijn voorstel voor meer sociale stabiliteit moet
zorgen op de luchthaven, doorbreekt de sociale
vrede. De man die zegt stakingen te willen voorkomen
steekt met zijn liberaliseringsplan het vuur aan de
lont voor een lange periode van sociale
instabiliteit op de
