In zijn nieuwjaarsboodschap kondigde David COCKROFT, Algemeen Secretaris van de Internationale Transportarbeidersfederatie, het ITF-programma voor 2010 aan.

Dit jaar, meer bepaald van 5 tot 12 augustus, zal de ITF zijn 42^ste congres houden en dat in Mexico. Na Delhi, Vancouver en Durban is dus nu een Latijns-Amerikaans land aan de beurt. De ITF is vandaag dan ook ondubbelzinnig een echte mondiale organisatie.

Het thema van het congres luidt : "Sterke vakbonden – Een duurzame vakbond". Conform het programma dat in Durban werd goedgekeurd, blijft de ITF zich verder mondiaal ontwikkelen en strijden voor de rechten van de transportarbeiders. Bovendien bevestigt zij haar engagement t.a.v. een duurzame ontwikkeling van de transportsector, zowel op milieu- als op sociaal vlak.

Het mondialiseringsprogramma was vooral bedoeld om de modus operandi van de aangesloten leden-vakbonden te veranderen. Dit in het kader van een gerichte syndicalisering van alle categorieën van werknemers: jongeren, vrouwen en werknemers met een atypisch arbeidsstatuut. Er is al veel veranderd, maar er rest nog een lange weg te gaan.

De ITF wil ook haar netwerken van wereldwijde solidariteit blijven inzetten om onmiddellijke steun te verlenen aan vakbonden die onder vuur staan.

Naast sterke transportbonden wil de ITF voldoende volwaardige jobs in de
vervoerssector. Verder wil zij zich blijven positioneren t.a.v. de wereldeconomie, de kooldioxide-uitstoot en de klimaatverandering. De ITF heeft trouwens aanzienlijk geïnvesteerd in de – spijtig genoeg lamentabele - Kopenhagen-top over klimaatverandering in december 2009. De drastische maatregelen die moeten worden genomen op dat vlak, mogen geen negatieve invloed hebben op de tewerkstelling.

Daarom zal de ITF in 2010 de Global Unions-campagne steunen, die er o.a. over waakt dat bij het beleid met betrekking tot klimaatverandering volledig rekening wordt gehouden met de noodzaak van het behoud van kwalitatieve vervoersdiensten, volwaardige "groene" banen en met een kwaliteitsvol openbaar vervoer.

Sinds het congres van Durban, heeft de ITF, die reeds de machtigste mondiale syndicale organisatie was, aanzienlijke vooruitgang geboekt op het vlak van internationale solidariteit en het ter beschikking stellen van middelen voor ledenwerving aan haar aangesloten organisaties.

Naar de toekomst toe wenst men :

• Een machtige ITF
  door de syndicale slagkracht te versterken (transport is wat de geglobaliseerde economie verbindt en die troef moet ITF uitspelen).
  Een open ITF
  door aan iedere rechtmatig aangesloten vakbond (zonder onderscheid van grootte, regionale afkomst, enz.) evenveel recht te geven om een beroep te doen op steun en solidariteit van de ITF.
• Een actieve ITF
  door alle ter beschikking staande hulpbronnen en mensenmateriaal te mobiliseren (en dit in alle geledingen van de organisatie), door het inzetten van een brede waaier aan communicatiemiddelen (Internet, sms, enz.), door belangrijke documentatie te produceren in verschillende talen.
  In deze tijd van financiële crisis en aanvallen op de werknemers, moet de ITF krachtiger en actiever zijn dan ooit.
• De coördinatie verbeteren
  Om te kunnen inspelen op de evolutie van de wereldeconomie, moet de coördinatie tussen de verschillende afdelingen worden versterkt. Zo heeft ITF het unieke netwerk van haar inspecteurs aangewend om een syndicaal bewustzijn te ontwikkelen, niet enkel bij de zeelieden en de havenarbeiders, maar eveneens bij de andere werknemers van de werelddistributieketen. Bovendien werd een Strategische Coördinatieteam aangesteld dat de opdracht heeft de Algemeen Secretaris bij te staan bij het uitwerken van strategieën die betrekking hebben op ITF in haar geheel.
• De rol van de regio's uitbouwen
  Om echt efficiënt te zijn, moet de ITF daadwerkelijk mondiaal opereren. Daarom heeft zij, met het akkoord van haar instanties, Eduardo Chagas, Algemeen Secretaris van de Europese Transportarbeidersfederatie, aangesteld als regionaal coördinator van de ITF.
  ITF heeft daarenboven in 2009 een reeks regionale conferenties georganiseerd (wat Europa betreft op de Azoren, waar afscheid werd genomen van ETF-stichter Wilhelm Haberzettl).

Het door het congres gestemde mondialiseringsprogramma van de ITF heeft de manier waarop zij functioneert radicaal veranderd. Vastgesteld werd immers dat de werkgeversaanvallen op de werknemers van de verschillende transporttakken vaak identiek waren en dat de sociale dumping zich op steeds meer continenten uitbreidt.

Op deze evolutie kan de ITF enkel riposteren als zij kan steunen op machtige vakbonden die over de nationale grenzen heen opereren. De ervaring opgedaan door de ITF wat betreft collectieve organisatie en onderhandeling op internationaal vlak in de maritieme sectoren, kan als voorbeeld dienen voor andere sectoren. Bijvoorbeeld van de werknemers in het wegvervoer, de belangrijkste transportmodus en veruit de slechts georganiseerde sector op syndicaal vlak. Maar ook voor diegenen die hun brood moeten verdienen bij "low cost" transporteurs die de vakbonden op afstand houden en die de arbeids- en sociale voorwaarden naar omlaag halen.

De campagne tegen de sociale dumping en voor syndicalisatie en minimum werknemersvoorwaarden stuit echter meer en meer op rechtsvorderingen. Eén van de meest markante uitspraken op dat vlak is die van het Europese Hof van Justitie dat vonniste in het voordeel van de werkgevers door hun het recht te geven werknemers te recruteren in eender welk land en overal firma's op te richten in de voor patroons meest voordelige landen. De ITF was de belangrijkste verdediger van de werknemers tijdens het eerste proces van dit type – het Viking-proces – waar moest beslist worden of de vakbonden het recht hadden een internationale actie te coördineren om te protesteren tegen de beslissing om de vlag van een schip te veranderen.

Als men het proces van de mondialisering in de toekomst wil beheersen, zal de wereldwijde vakbeweging over het nodige vermogen moeten beschikken om de sociale dumping uit te roeien. Daarvoor is een solide mondiale beweging onontbeerlijk, die met vereende krachten en op efficiënte en regelmatige wijze mobiliseert, opdat de werknemers overal zouden inzien dat internationale vakbondsactie geen luxe is maar een absolute noodzaak.