|
Gelegenheidstoespraak door
Marc LORIDAN namens het Gemeenschappelijk
Vakbondsfront Haven van Antwerpen aan de overleden
havenarbeiders.
Vrienden,
Kameraden,
Welkom op deze door het
Gemeenschappelijk Vakbondsfront der Haven van
Antwerpen georganiseerde plechtigheid op 1 november,
ter nagedachtenis van al de ons ontvallen
havenarbeiders en vooral zij die het slachtoffer
werden van een dodelijk arbeidsongeval.
Het is een traditie die we
reeds voor de 24ste maal organiseren aan
de voor ons symbolische Buildrager.
Deze plechtigheid is
uitgegroeid tot een jaarlijks belangrijke
gebeurtenis, gezien de steeds talrijke opkomst van
onze syndicaal bewuste militanten/bestuursleden.
Zoals ik zojuist bij mijn
toespraak ter nagedachtenis van de in 1985 overleden
gewezen BTB-voorzitter Louis Major en grondlegger
van de naar hem genoemde “Wet Major” heb gezegd, dat
we als Belgische havenarbeiders een uniek beschermd
statuut kennen via deze kaderwet van 1972.
Iedereen weet dat het beroep
van havenarbeider in bepaalde commodities
geëvolueerd is tot een technisch hooggekwalificeerde
functie, wat niet wegneemt dat havenarbeid nog
steeds een gevaarlijke job blijft.
Het is mede dankzij de
initiatieven dewelke de laatste jaren door de
havenvakbonden in samenwerking met bepaalde
werkgeversvertegenwoordigers binnen het Comité van
Preventie en Bescherming, alsook binnen de Raad van
het Opleidingscentrum werden genomen, dat we zonder
twijfel een verdere daling zien van het aantal
ongevallen binnen onze haven.
Wat we natuurlijk ook niet uit
het oog mogen verliezen bij deze positieve cijfers
is het feit dat onze Antwerpse havenarbeiders door
de wereldwijde crisis reeds méér dan 1 jaar
geconfronteerd worden met dalende
tewerkstellingscijfers van 20 %.
Het is dan ook voor ons
onaanvaardbaar dat de havenwerkgevers onder leiding
van de CEPA-directie deze globale economische crisis
als excuus willen aangrijpen om de in het verleden
opgebouwde arbeidsvoorwaarden te ondermijnen.
Wij zijn als havenvakbonden
niet blind voor evoluties binnen onze sector en zijn
bereid om met de werkgevers een constructieve en
open dialoog aan te gaan, om daar waar het mogelijk
is, de havenarbeidsorganisatie aan te passen zonder
dat dit ten koste mag gaan van de arbeidsveiligheid.
Indien toekomstgericht
veranderingen dienen doorgevoerd te worden, moeten
de havenwerkgevers en hun verschillende
vertegenwoordigingsorganisaties begrijpen dat ze dit
enkel via serene onderhandelingen kunnen doen in
consensus met de 3 havenvakbonden en niet via
bevriende pers, beleidsnota’s of politieke druk om
de Wet Major te beperken tot een thematische
invulling, waarbij enkel het laden en lossen van de
zeeschepen onder het toepassingsgebied van de wet op
de havenarbeid zou vallen.
Zoals geweten hebben de
Europese en in het bijzonder de Belgische
havenarbeiders samen met hun vakbonden tussen 2001
en 2006 strijd geleverd tegen de zogenaamde “Port
Packages”, twee pogingen om de Europese Havens te
liberaliseren en de arbeidsorganisatie in de sector
te dereguleren. In beide gevallen heeft het
Europees Parlement de teksten, die door de Europese
Commissie werden voorgelegd, verworpen.
Deze Europese Commissie wenst
nu in de havensector een sociale dialoog op te
starten om in eerste fase te discussiëren over
opleiding, veiligheid en gezondheid binnen de
Europese havens.
Op 29 september laatstleden
zijn de verschillende Internationale Havenvakbonden
tot een voorakkoord gekomen om gezamenlijk in deze
onderhandelingen te stappen, zodat we niet meer
onverwacht geconfronteerd kunnen worden met
ongewenste teksten vanuit deze Europese Commissie en
zo hopelijk een P.P. III kunnen vermijden.
Ondertussen moeten we in
Antwerpen blijven verder werken op de ons eigen
ingeslagen weg van opleidingen en veiligheid, zodat
zoals nu – en nog maar voor de tweede maal sinds we
deze plechtigheid organiseren – we geen dodelijk
arbeidsongeval te betreuren hebben, wat niet
betekent dat we geen zware arbeidsongevallen in de
afgelopen periode hebben gekend.
Als havenarbeiders beseffen we
maar al te goed, dat achter elk arbeidsongeval een
menselijk drama schuilgaat.
Mogen wij u nu vragen ook de
ons buiten de arbeidsplaats ontvallen havenarbeiders
te herdenken op deze plechtigheid.
 |
